De ruige Noordkant van de Ventoux

Vandaag viel hij uiteindelijk ook in onze Provençaalse brievenbus... de nieuwe Côte et Provence!

Ook in 2018 schrijf ik artikels voor dit blad over onze geliefde stukje Provence. De eerste gesnoeide versie van de Noordkant leest u dit voorjaar; deel 2 met de interviews leest u in de zomereditie.

Vandaag laat ik u graag al de volledige tekst hier op onze blog lezen, met alle foto's.

Waarschijnlijk beklom u wel al eens, al dan niet per fiets, via één van de drie voetdorpen in de 3 windstreken: Sault ten Oosten, Bédoin ten Zuiden & Malaucène ten Westen, de weg naar de top van de Ventoux...maar wist u ook dat de ruige Noordkant meer dan de moeite waard is?! Vandaag neem ik u mee op pad, niet de Ventoux op, wel langs deze minder bekende maar misschien wel mooiste kant net binnen de grenzen van de Vaucluse.

Een zonnige ochtend begin januari in de Provence, enkel de Mont Ventoux capteert enkele wolken. De zon schijnt er sterk haar stralen door en geeft de Reus een extra magisch effect …

We vertrekken in Malaucène, langs de 12 km lange kronkelende banen naar het diepgelegen kleine gehuchtje Veaux. Het is hier dat menig natuur- en waterliefhebber al wel eens de 'Gorges du Toulourenc' in zomertijd kwam ontdekken. De rivier sleet hier snedig de rotsen uit, geheel onzichtbaar vanaf eender welk hoger gelegen punt. Enkel wie al waadde door de rivier stroomop- of afwaarts, kon de prachtige lange en zeer smalle doorgangen (“Estrochon” ) aanschouwen. In de winter is het mooi rusten aan de waterkant maar stroomt het, door regen en extra bergriviertjes bevoorraadde, water te veel en te snel om de Gorges veilig te kunnen inwandelen.

Na de klim van de Col de Veaux (386m) en bij het opdraaien van de Noordelijke 'Route Remarquable' lijkt het ondertussen wel of de hemel zich daarboven bevindt, een zacht wit wolkendekentje streelt de top. De door de wildwaterrivier uitgesleten vallei ligt er schaduwrijk en anoniem bij. De einders oost en west van ons èn het schouwspel boven de steile wand van de brede Mont Ventoux, trekken alle aandacht naar zich toe. De weg daalt zacht bochtig terug richting rivier waardoor we ook het dal zullen ontdekken.

Voorbij het eerste dorpje, St Léger du Ventoux, passeer je voor je het weet. De kleurrijke, dicht tegen elkaar geplakte, huizen zorgen dat je twijfelt en toch even de moeite neemt om het slaperige kleine dorpje, nog kleiner dan Veaux, te gaan ontdekken. Het is pas in de Middeleeuwen dat er mensen zich vestigden, maar de naam van het dorpje doet vermoeden dat het gezonde en frisse water van de Toulourenc het zijn reden tot bestaan meegaf. Van hieruit kan je stroomafwaarts de rivier volgen om in bovengenoemde Gorges in de omgeving van Veaux uit te komen. Terugkeren kan langs de oevers, waar de GR de weg terug toont.

Wij vervolgen onze route langsheen de vallei van de Toulourenc. Deze wildwaterrivier sleet een prachtige niet al te brede vallei uit aan deze 'ubac' , in het Provençaals, ofwel de sombere kant van de Reus. Ook al kan het hier kouder en donkerder zijn, het natuurspel is navenant en toont geheel andere taferelen dan zijn andere kant. Het is hier dat je veel eerder de fauna van de Ventoux zal kunnen spotten, vooral de gemzen laten zich iets gemakkelijker bewonderen. Natuurpracht ten top. Een 5tal km verderop staat er wel een pijltje naar Brantes maar het dorp laat zich niet zien vooraleer je enkele flauwe bochten bergop bent gereden.

Brantes mag zich kronen tot het mooiste hoogstgelegen dorpje van de Noordgrens van de Vaucluse, continu in dialoog met de steile en ruwe Noordflank van de Ventoux en de torens die de vallei hier domineren.

Het dorpje ligt hoog en droog (750m gemiddeld). Aan de toegangspoort wordt het verkeer tegengehouden. Het komt dit Middeleeuwse dorpje alleen maar ten goede. De stilte spreekt er voor zich. De huizen worden prachtig in hun originele staat behouden of gerelevereed (zoals ze zelf liever zeggen ipv gerenoveerd). Vele wandelroutes en 3 'Grandes Randonnées' passeren er en dat is niet voor niets!

Ik dartel erdoor en een instant geluksgevoel dringt zich op. De eenvoud en schoonheid van het dorp doen goed. Snel neem ik enkele foto's want vandaag stap ik de kleurrijke en unieke wereld van Jaap Wieman & Martine Gilles binnen. U kan er niet rondom... slentert u door de kleine straatjes dan valt van ver de rode gevel van de 'Faïencerie' op, een veelheid aan kleuren trekken u automatisch naar hen toe. Beneden aan deze rode gevel bevindt zich het draaiatelier, de geel-groene trap op vindt u hun gezellige winkeltje. Een oude witte keukenplaats is het perfecte decor voor de vele plats, kommetjes, borden, tegeltjes, lampadaires, … Ons gesprek voeren we in de lichte ruimte erachter, waar ze in hun atelier de mooiste kleuren en glazuren op hun uniek vormgegeven voorwerpen toveren, geruggensteund door een adembenemend uitzicht op de Ventoux. Nu, die veelheid aan kleuren realiseren is natuurlijk niet zo simpel als het lijkt. Dankzij Jaap's wetenschappelijke achtergrond wisten ze hun technieken te verfijnen en aldoende alle gewenste kleuren af te bakken. Een luttele 5°C afwijking bij hoge temperaturen rond de 1000°C, laten al bepaalde kleuren verdwijnen... werkelijke 'Art du Feu'!

We schrijven het jaar 1977 als Jaap & Martine elkaar ontmoetten. Op dat moment had Martine zich net geïnstalleerd in het toen nog minder aantrekkelijke maar heroplevende Brantes en was Jaap op trektocht langs de GR. Coup de Foudre! Et voilà, een jaar later verhuist Jaap naar zijn Martine. Zij leert hem de technieken die zij zelf goed beheerst, dankzij haar opleiding als maître artisan aan de beaux arts. Samen bouwen ze aan hun 'métier d'art' en worden ze ook zo erkend door officiële instanties. Hun 'atelier d'art', kenmerkend voor kunstenaars 'haut de gamme', geniet tot alle uithoeken van de wereld faam. Brantes en de faïencerie geven elkaar een mutuele sterke duw in de rug. Ze zijn elkaars troef.

In 2004 besluiten ze om iets nieuws uit te bouwen, iets wat in de Vaucluse nog helemaal niet (en nog steeds geen gelijke kent!) bestond: een biënnaal magisch feest in Brantes waar 'les métiers d'art et du savoir-faire' centraal staan... 'Brantes dans les étoiles' is geboren. Brantes wordt sfeervol verlicht, kunstenaars komen van heinde & verre om binnen in de gewitte dorpshuizen hun creaties tentoon te stellen (en verkopen), gratis glühwein vloeit en bezoekers noteren dit tweejaarlijks feest steevast in hun agenda. Zelfs het tijdstip is uniek, net nà kerst, de stille dagen tussen 2 feesten door. Het eerste jaar nemen 6 kunstenaars deel, om uit te groeien tot steeds succesvoller sfeervolle dagen, om in 2017 meer dan 30 deelnemers te noteren.

Dat Martine & Jaap niet stil zitten, bewijst hun immer bezige en creatieve leven. Oorspronkelijk enkel wonend in de 'zolders' van de ruïne van het kasteel van Brantes, tilden ze nu ook een aansluitend deel van het kasteel tot een nieuw niveau en gaven er een prachtige nieuwe adem aan (zie foto's). Het is op het aanpalende terras, 'le Belvédère de “Chez Martine”', dat je, met het allermooiste zicht op de vallei van de Toulourenc en onder het waakzame oog van de Ventoux, kan genieten van een lekker glas en een lokale verse schotel geserveerd in hun eigen Faïenceborden, tijdens de weekends van maart tot oktober.

Als ik hen vraag naar andere culinaire aanraders, noemen ze als eerste de 'Auberge de la Clue' in het iets verderop gelegen Plaisians. Dat treft want we hebben er die middag gereserveerd, nota bene op aanraden van Dr. Toon Claes (Monsieur Mont Ventoux, zie voorjaarseditie 2016 Côte et Provence).

Door een uiterst smalle uitgesleten spleet in de rotsen, rijd je de afgelegen wereld van Plaisians binnen. Onderweg moedigen de borden naar het restaurant ons letterlijk aan ('courage, encore 300m...'). Een klassiek Provençaals restaurant waar het welkom meteen warm is. We kiezen er voor de uitgebreide menu van 4 gangen, met keuze uit tal van traditionele gerechten. We rollen 4u later van tafel na het verorberen van 7 copieuze gerechten. Een aanrader!

Het enige nadeel aan de winter zijn natuurlijk de kortere dagen dus is het al goed tegen de avond aan als we Savoillan(s), iets verderop, via het bruggetje over de Toulourenc, binnenrijden. In het voorjaar maakten we reeds kennis met de nieuwe eigenaar van de dorpsauberge. Met Nederlandse roots van de gastheer, Antonie Venema en Portugese roots van zijn echtgenote Maria, de chefkokin, zijn ze een bijzondere combinatie die nieuw leven blazen in dit kleine dorpje aan de oevers van de Toulourenc.

In '86 reed Antonie al voor de eerste keer de Mont Ventoux op, om er zoveel jaren later zich te installeren, na 22jaar al op andere plaatsen in Frankrijk te hebben gewoond. Het gemoedelijke leven in een klein dorpje, net als het leven volgens de seizoenen, trokken hem aan om zich hier te installeren aan de voet van de Mont Ventoux. Ook in de winter valt hier wat te beleven en blijft de Auberge open. Natuurlijk leeft men hier wel met wat men noemt, de Franse slag, maar dat is net typisch voor de Zuiderse landen en geeft het allemaal net zijn charme.

Savoillan(s) is een halfhoog gelegen (500m) dorpje dat zich aan de overkant van de Toulourenc, stevig nestelt in de steunpilaren van de Reus van de Provence. Piepklein als het is, heeft het ook enkele prachtige authentieke dorpstaferelen. Van hieruit kan je kiezen om wandeltochten, al dan niet via de GR, te maken langsheen bv. enkele bories, de typische Provençaalse bolle stenen herdershuisjes.

Afronden van uw bezoek langsheen de Noordkant, kan door via de Oostkant, met name Aurel en daarna Sault, naar de top te rijden en de dag af te sluiten met een stille en weidse zonsondergang op de top van de Reus.

Meer informatie & enkele bonnes adresses:

VEAUX, gehucht van MALAUCÈNE:

Office de Tourisme van Malaucène: malaucene-ventoux.com

ETEN in Malaucène:

Chez Laurette: www.facebook.com/RChezLaurette

La Chevalerie: www.la-chevalerie.net

LOGEREN , dichtstbijgelegen, op 9km van Veaux:

Les Oliviers du Taulisson in Beaumont-du-Ventoux

(zie Dè chambres d'hôtes gids, Côte et Provence, najaarseditie 2017)

DORPEN NOORDKANT office de tourisme:

www.vaison-ventoux-tourisme.com

BRANTES:

Faïencerie van Jaap & Martine: www.faiencedebrantes.com

Ateliers d'art de France: www.ateliersdart.com

ETEN in Brantes:

Chez Martine: chez-martine-faience.jimdo.com

LOGEREN in Brantes:

Chambres d'hôtes in het centrum: Le Passage

branteschambresdhotes.fr

ETEN & LOGEREN in PLAISIANS:

Auberge de la Clue: www.facebook.com/aubergedelaclue

ETEN & LOGEREN in SAVOILLAN(s):

Auberge de Savoillan: www.giteaubergetoulourenc.com

Foto's St Léger-du-Ventoux:

Foto's Brantes:

 

Foto's Savoillans:

Foto's Plaisians & Auberge de la Clue:

Mijn vorige artikels verschenen in Côte et Provence:

Voorjaar 2017 - Caveau de Beaumont-du-Ventoux & Caritas - hier

Zomer 2017 - Monsieur Mont Ventoux - zie ook hier

Monsieur Mont Ventoux

Voor de nieuwe Côte et Provence (nu in de winkel) mocht ik een prachtige middag op ons terras, in het gezelschap doorbrengen van een bijzondere meneer: Toon Claes!

Doordat er , zoals vaak in de papieren media, steeds meer woorden gesnoeid moesteen worden dan oorspronkelijk voorzien, bleef er slechts een fractie over van het relaas van deze magnifieke ontmoeting, vol boeiend Provence-gespreksmateriaal.

Ik deel daarom graag op mijn blog mijn volledige versie van het interview...

Een rustige vrijdagochtend in april. Het kwik geeft al een mooie 22°C aan en de vogels kwetteren er lustig op los. De blauwe regen geurt intens en doet zijn naam alle eer aan. Het regent paarse bloemetjes op onze tafel. Een eenvoudige frisse Perrier wordt op tafel gezet. De schaduw danst op onze houten tafel en de zon parelt door het bladerdak van onze abri vol Wisteria. Rust op het Provençaalse platteland. Enkel het woord van 'Monsieur Mont Ventoux' doorbreekt de stilte hier op ons terras ... maar ook hij doet zijn naam alle eer aan; hij is véél meer dan die mooie titel, hij ìs de Ventoux, hij ìs de Provence des Papes.

Toon Claes is zijn naam.

Dat is toch de directeur van Sporta? Of wacht ... dat is die bekende chirurg die wereldberoemde wielrenners, zoals Cadel Evans, Tom Boonen, Mathieu Van der Poel en noem maar op, al behandeld en/of geopereerd heeft? Hij is toch ook het diensthoofd van de afdeling orthopedische heelkunde van het AZ Herentals?

Dit zijn waarschijnlijk de eerste gedachten die in u opkomen bij het lezen van zijn naam en dat klopt allemaal helemaal, maar hij is ook veel meer dan dat. Een prachtige mens die de Provence ademt.

Toon wordt inderdaad het meest in één ademzucht genoemd met Sporta en 'Mon Ventoux'.

Toon is het boegbeeld van beiden, maar de geschiedenis van Sporta gaat zelfs helemaal terug naar de jaren vooraleer hij zelf het levenslicht zag.

Kan u iets vertellen over het ontstaan van Sporta?

Meer dan 81 jaar geleden was het pater Antoon van Clé van de abdij van Tongerlo, die de noodzaak zag in ondersteuning van sportieve activiteiten. Door zijn interesse voor het wielrennen, ook omdat hij zelf wel aardig met de fiets overweg kon, ging hij regelmatig een kijkje nemen bij wedstrijden. In die tijd was het eerder een sport van de 'basse classe' en vloeide de alchol overvloedig aan de zijlijn. Om deze prachtige sport en vooral voor de jongere wielrenners, een andere wending te geven, werd Sporta bedacht.

Door een gezamenlijke passie voor wielrennen en een grote ambitie om het volk aan het sporten te zetten is het samen met Antoon van Clé, dat mijn vader , Dries Claes, Sporta verder vormgeeft. Mijn vader was sportarts en begeleidde o.a. de bekende topsporters uit die tijd zoals Rik Van Looy, Hedwig van Hooydonck, Carl Lismont, maar vond ook de begeleiding van (sportende) kinderen enorm belangrijk.

Sporta staat kort voor sportapostolaat. en is ontstaan uit 2 belangrijke missies. De eerste is het bewegen 'an sich' promoten, de tweede is het ethische of extrasportieve aspect, de (sport)waardes meegeven.

Onze familie Claes is katholiek en draagt het abdijleven, mede dankzij de goede band met pater Van Clé, een zeer warm hart toe. Toen Antoon overleed in mei '55 en ik in juni '55 geboren werd, besloten ze mij, Toon, naar hem te vernoemen. Zo reizen mijn ouders ook naar de Provence om o.a. enkele abdijen te bezoeken. Toen ze in de buurt van de Mont Ventoux logeerden, in het mooie Le Barroux, werden eind jaren '80 de abdijen van Ste Madeleine & Notre Dame de l'Annonciation, mede door hun steun opgebouwd.

Op die manier leggen ze een diepe band met deze wonderlijke omgeving, de Provence des Papes, en de gedrevenheid van de paters.

Had u ook meteen een 'klik' met deze streek?

Toen we eind jaren '80 aan de Côte d'Azur logeerden, besloot ik op een dag om naar de Mont Ventoux te komen. Door die dag de mythische Reus van de Provence te bedwingen, zou dat het begin betekenen van een diepe verbondenheid met deze bijzondere berg.

Het leven is 1 vat vol toevalligheden die zorgen dat het steeds weer boeiend blijft.

Het is de start van een mooi liefdesverhaal tussen hem en 'zijn' Berg.

Om onze 25ste huwelijksverjaardag te vieren, huurden mijn vrouw en ik een huis in de buurt van Nîmes om familie en vrienden ongedwongen bij ons te kunnen inviteren. Ik bedacht toen voor elke woensdag een 'eventje', georganiseerd voor een allegaartje van vrienden en familie die elkaar amper kenden. Op oude MTB's trokken we naar de Mont Ventoux. Op de top, bij het zien van zoveel ontroering, maar ook het ervaren van dat onbeschrijflijke gevoel van overwinning op zichzelf en die magische berg, was dat voor mij een duidelijk teken om hier een vervolg aan te breien.

In 2005 werd datzelfde 'eventje' overgedaan maar onder de vleugels van Sporta, met Toon als grote bezieler. De 'Ventourist' ziet het daglicht. De verhoopte 200 à 300 deelnemers werd meteen het ongelooflijke aantal van 1250 sportievelingen die die uitdaging wilden aangaan! Beweegarmoede een halt toe roepen is één van de grootste uitdagingen en drijfveren van Sporta, dus dit nieuwe event paste perfect in dat plaatje.

Het is pas in 2013 dat de overduidelijke verwijzing naar de kale Berg een naam krijgt: 'Mon Ventoux'.

Eind juni is dit het grootste wielervent dat in het land van de Ventoux wordt georganiseerd, maar het is tevens ook het grote voorbeeld voor andere organisaties. Natuurlijk komt zo een grote eer niet zomaar aanwaaien. Het is doordat hier jaar na jaar respectvol met de lokale bevolking en met de Berg wordt omgegaan, dat zij deze status mogen genieten.

Een groot deel van hun vrije tijd proberen Toon en zijn vrouw Hilde hier in hun favoriete streek door te brengen. In hun eigen Mas in Malaucène is het leven goed en zijn vrienden steeds welgekomen. Ongedwongen samen genieten van de lekkerste wijnen - dat hoeven zeker niet de duurste te zijn – lekker eten en 'slow living', of het èchte 'joie de vivre' is hen letterlijk op het lijf geschreven. Savoir-vivre ten voeten uit, net als de echte Provençalen.

Daarnaast gaan ze uiteraard graag met de fiets of scooter op pad. Niet enkel de koersfiets blijft een prominente plaats innemen in Toon's Leven, sinds kort zijn zij overtuigde e-bike liefhebbers, vooral omwille van het gemak waarmee je hiermee voor uitstapjes onder vrienden de prachtige omgeving op een rustige manier en over een grotere afstand kan verkennen. Geen stress, enkel genieten. Al kan dat al wandelend ook natuurlijk, maar zijn de afstanden die je aflegt aanzienlijk kleiner.

Al moet gezegd, dat een 'goededag'ritje op zijn 'Berg' steevast de start geeft van zijn verblijf hier.

Het eerste 'werk' eens aangekomen, is dat hij met zijn koersfiets de Berg opfietst zodat de berg 'terug van hem' is en de hij van de berg... Hij is niet voor niets MMV, 'Monsieur Mont Ventoux'. Absolute recordhouder van het hoogste aantal beklimmingen èn afdalingen in 1 dag, nl. 10! Rekent u maar uit wat een onovertroffen prestatie dit is. Als boegbeeld van beweegorganisatie Sporta en begeester van 'Mon Ventoux' kan dat natuurlijk wel tellen...

Op één van hun vele gezamenlijke uitjes gaan ze al eens graag elders genieten van het goeie Provençaalse leven, eten & drinken.

Wat vindt u van de Franse keuken?

Voor mij is er een wezenlijk verschil tussen de Franse keuken, die vaak misschien inderdaad wat overroepen is en de authentieke Provençaalse keuken, die bulkt van de verse, pure en smaakvolle producten die dit deel van het land rijk is. Een grotere variatie aan prachtproducten is haast onmogelijk te vinden. Het hele jaar door worden we hier verwend met kwaliteitsvolle producten, direct van het land. Kan het mooier zijn dan op een schaduwrijk terras plaatsnemen en genieten van de eenvoud van een dagverse salade en fris rosétje?

Geldt de bekende uitspraak 'Frankrijk is een mooi land maar het is jammer dat de Fransen er wonen' ook voor u?

Absoluut niet. Het is een land waar men je welkom heet, waar iedereen vriendelijk is en een echte 'bonjour” nog bestaat. Vooral hier in het Zuiden is die landelijke mentaliteit dagelijks te voelen en te beleven en dat maakt het leven hier zo aangenaam. Het is hier echt het compleet tegenovergestelde van bovenstaande uitspraak!

Welke zijn jullie favoriete eetadresjes rondom de Ventoux?

In Malaucène is dat Chez Laurette. Wist je dat de chefkok, Maria, 2e werd in de Roemeense versie van 'Chef-kok'?! Toch besloot ze hier haar zaak, die ze runt met haar man, Pierre, niet te verlaten voor de aanlokkelijke voorstellen die ze aangeboden kreeg na haar deelname. Haar bordjes zijn ware schilderijtjes en de smaken zitten goed. Bovendien zijn hun menu's zeer aantrekkelijk geprijsd.

Iets verderop, aan het einde van de Gorges de la Nesque, richting Sault, vind je in het piepkleine Monieux een superzalig terras onder de platanen, 'Les Lavandes'. De eigenaar is de burgemeester van het dorp en je eet hier voortreffelijk en sfeervol.

Nochalant en ècht frans kan je luchen bij 'Café de Paris' in Mollans-sur-Ouvèze, op de grens van de Vaucluse en de Drôme.

Natuurlijk dromen zij ook graag eens weg … Naast het proeven van de heerlijke wijnen die deze streek rijk is, zijn zij ook geboeid door de druivenkweek, -teelt en vinificatie. Jaarlijks proberen ze hier te zijn om de vendanges van dichtbij mee te maken en – wie weet – ooit zelf wijn te verbouwen en produceren!

Heeft u favoriete wijndomeinen?

Eigenlijk is dit gewoon het land van de goede wijnen. In de nationale Belgische krant 'de Standaard' verscheen onlangs een artikel over deze streek en dat zal de wijnen alleen maar ten goede komen. Ondanks het feit dat ze volgens mij nog te vaak ondergewaardeerd worden, maar daar komt verandering in – gelukkig ! – , zijn ze hier van topkwaliteit. Wij zijn zelf wijngeïnteresseerden en 'onze' wijnstreek heeft zeer veel te bieden. De AOC Ventoux bestrijkt een enorm gebied (tot Apt), en de noordelijke wijngaarden zijn hoger gelegen, waardoor een tragere maturatie en meer diepgang; daardoor krijg je uitzonderlijk goede witte wijnen die door hun hogere ligging een erg mooi zurenpakket houden. Mijn inziens zou men een onderscheid moeten maken tussen de 'hogere' en de 'lagere' Ventoux wijnen, maar wij hebben de wereld nog niet de weg kunnen wijzen naar de écht goede wijnen...

Wij zetten graag de lekkere wijnen van de Caveau de Beaumont-du-Ventoux op tafel, die letterlijk rondom ons groeit.

Variatie, proeven en ontdekken is hier natuurlijk ook op zijn plaats. Rondom ons zijn we verwend met veel mooie wijndomeinen, zoals bv. Domaine de Champ-Long in Entrechaux die o.a. een mooie witte wijn met een deel Viognier in zijn gamma heeft.

Voor wijndomeinen met een prachtig panoramisch zicht en bijzondere wijnen moet je in de Dentelles de Montmirail zijn. In Lafare vind je na een klim van 1km, Domaine de Coyeux. De fijnste Muscatwijn die ik ken, drink je hier. Ook domaine de Cassan kan ons met zijn wijnen zeker bekoren, maar de omgeving errond gaan verkennen en dan vooral de beklimming van of de wandeling rond de pieken van de Dentelles de MontMirail maken, is een supertip!

Achter Le Crestet, ligt het immense wijndomein van Chêne Bleue, die een magnifiek 360° zicht hebben en die alle wijnregels aan hun laars lappen maar op hun manier hun wijnen aan de man brengen. Knap vind ik dat.

Iets verderop, ligt het mooie wijndomein Chamfort in Sablet wordt gerund door een Portugees en zijn vrouw. Zij maken een zoete Rasteau die uniek is in zijn soort.

Maar ook aan de andere kant van de Ventoux vind je natuurlijk ook uitstekende wijnen, zoals bij La Ferme St Pierre in Flassan of Château Pesquié in Mormoiron.

Zijn er nog insidertips die u graag meegeeft?

Als je kan, moet je zeker een ticketje reserveren voor de avondspelen in het oude amfitheater van Vaison-la-Romaine. Wonderlijk is dat, pure magie!

Qua cultuur, en daar hebben we het eigenlijk nog niet over gehad, is onze streek ook al zo rijk! Een lange geschiedenis typeert de streek en geeft een extra dimensie.

Er is nu trouwens een nieuwe restaurant in Malaucène, Oppidum, dat gelegen is onder de plek waar het allemaal ooit begon in Malaucène. Het is daar waar er in de 4e eeuw voor Christus al een klein dorp, het Oppidum de Clairier, zou geweest zijn... Zo'n weetjes, de oude stenen muren en de mythische verhalen, maken het hier extra boeiend.

We spraken deze ochtend af voor een interview over onze mooie Pays Ventoux maar het werd zoveel meer dan dat. Passie, levenslust en tips vlogen ons rond de oren. Toon aan het (Provençaalse) woord laten is een feest, nèt als onze Pays Ventoux zelf.

In de Pers * Cote et Provence * primeur!

Terwijl de blauwe regen er lustig op los knalt (het is de tijd dat zijn lange erwten met luiden knallen openspringen om aan zaadverspreiding te doen) - het is eens wat anders dan champagne - maak ik er geheel toepasselijk een vreugdesprongetje bij ...

Vandaag viel de nieuwe 'Côte et Provence' in de bus!

Een bijzondere moment dat een ogenblikkelijke pauze in de schaduw van de glycine mèt glaasje rosé verdiende .. .

Op p.79 (foto) worden de nieuwe regio-correspondenten voorgesteld... waaronder nu dus ook ikzelf. Speciaal! In plaats van het uit te roepen, volgt er een slik en een knijp, gevolgd door een bizar gevoel van ongeloof. Maxime ziet me kijken en zegt: "Mama, jij hebt wel de mooiste foto, he!". Een dubbel moment om te koesteren. Een Fierheid is op dat moment de juiste naam.

Op p.40 staat mijn allereerste artikel in dit mooie blad! Dat ik graag schrijf over onze mooie regio dat wist u ongetwijfeld al ... en nu mag ik dat ook doen voor 'Côte et Provence'. Een volgende onbeschrijflijk gevoel van trots en ongeloof overvalt me. Hier kon ik enkel maar van dromen! Het is er nu. Echt.

Eigenlijk ging het balletje snel, nogmaals ongelooflijk snel, aan het rollen... Nadat ik was gekozen als regio-correspondent, schreef ik mijn tweede kleine stukje voor de site over onze kleine maar niet te onderschatten Cave de Beaumont-du-Ventoux met zó veel interessante kantjes, dat er prompt voorgesteld werd het artikel uitgebreid te schrijven voor het magazine!

Toen ik contact nam met de Cave, bood Sébastien Carme, directeur, mij een persoonlijke tour aan om het interview on site te doen. De nacht tevoren had het behoorlijk gestormd en de moed zonk me die ochtend in de schoenen, maar amper 10 minuten voor het afgesproken uur klaarde de hemel op! De foto's bij deze blogpost werden op die bewuste dag genomen. Omen est! Boeiend werd er een hele ochtend lang verteld over de wijnen, de natuur, plannen, mensen en de kracht van het leven. We gingen bij de broeders langs, waar we als familie in hun privévertrekken werden ontvangen. Een prachtverhaal met een stevige basis in idyllische landschappen en nog zo veel meer om over te vertellen was het resultaat - om kort te zijn. De bovenbeschreven krop in de keel is er nog, weet-u-wel.

Beide abdijen lonkend naar elkaar ...

... en communiceren met de Mont Ventoux!

En toen moest het interview met Daniël Haïlé nog komen...ik denk niet dat iemand nog meer passie en gedrevenheid in zijn wijnen kan steken! Een ongelooflijk zachte en lieve man die leeft voor zijn wijnen, maar ook voor zijn gezin. Onze kinderen zitten ook samen in het kleine dorpschooltje in Beaumont en dus groeide er al snel een mooie vriendschapsband tussen onze gezinnen.

In een notendop is dit de achtergrond van mijn eerste gedrukte schrijfsel. Enkele nieuw puzzelstukjes die aan onze Provençaalse puzzel worden toegevoegd. Is het te mooi om waar te zijn?! Neen, dit is het. Geniet ervan. Doen we.

Slik.

Meer info:

CARITAS: Vignoble-Caritas.com

CAVE DE BEAUMONT: Beaumont-Ventoux.com